No i z jutra zrobiło się popojutrze - cóż, nie ma to jak zaliczeniowy popłoch, gdy prowadzący zajęcia orientują się, że zaraz święta, a potem to już koniec semestru :)
Wracając jednak do głównego tematu, czyli Armaniego...
Włoski Maestro powiedział kiedyś: „Kiedy projektuję, zawsze pytam sam siebie: ‘Czy jakakolwiek kobieta chciałaby to włożyć?’. Nigdy nie uznawałem tworzenia dla samej sztuki tworzenia". Tymczasem ja lubię, gdy moda jest umiejętnie podnoszona do rangi sztuki. Wtedy mam o czym pisać.


Istnieją jednak takie dziedziny mody, w przypadku których moje upodobania są zadziwiająco konserwatywne. Aż wstyd się przyznać. Dotyczy to... butów i torebek. Choć na stopach innych różne obuwnicze cuda mi się podobają*, to sama najchętniej nosiłabym klasyczne czółenka z przełomu lat 50. i 60. (no może z bardziej zaokrąglonymi czubkami) oraz trapezowate torebki a'la Kelly Hermesa.
Nic więc dziwnego, że dodatki Armaniego przypadły mi do gustu. Są takie eleganckie, proste, wyważone, spokojne. W sam raz, by zestawić je z ołówkową sukienką, iść do opery i czuć się jak wielka dama.


PS Prawda, że te błyszczące szpilki wyglądają jak pantofelki kopciuszka? :)

* Najbardziej obuwnicze eksperymenty podobają mi się na Styledigger.